Palaronda Trek

De dag begint in het dorp waar ooit een van de eerste bergscholen van de Alpen de deuren opende, en het blijft niet lang zacht: pad 701 klimt door dennenbos naar Colverde, waarna de wanden van de Pala-groep naderbij komen. Je bereikt het plateau in het open, rots aan drie kanten, voordat de hut verschijnt op de westelijke rand. Met energie over loont de omloop van twintig minuten naar de Cima Rosetta elke stap: vanaf het kruis op de top ligt het hele dal dat je net verliet aan je voeten, en het hoge plateau strekt zich oostwaarts uit, een steenlandschap dat op het eerste gezicht onmogelijk lijkt. Je slaapt in Rifugio Rosetta, waar het eten wordt opgediend terwijl het avondlicht de torens roze kleurt.

De plateaudag, met het vreemdste landschap van de trek. Van de hut loopt het pad oostwaarts over steen: vijftig vierkante kilometer kaal dolomiet, gestolde golven rots, waar niets groeit en de wind zijn gang gaat. Halverwege kom je bij de Fradustagletsjer, het stervende restant van een ijskap die ooit het hele plateau bedekte, en wie meer wil klimt naar de Cima Fradusta, net onder de drieduizend meter, met uitzicht over het hele Pale-gebergte. De afdaling naar het bovenste Val Pradidali is de omslag naar de andere kant van de bergen: ineens weer gras, beken en dennen, en de hut ligt tegen de torens aan het dalhoofd.

De afdalingsdag, met de grootste daling van de trek en het beste toneel. Het pad verlaat de hut over rotsstappen en volgt daarna een panoramische richel langs bleke rotswanden, waar na regen watervallen verschijnen en de torens van Sass Maor en Cima Canali even op ooghoogte staan. Stap voor stap opent het dal: de bossen van Val Canali nemen het over, beken kruisen het pad en de lucht begint naar gras te ruiken in plaats van naar steen. Het Rifugio Treviso ligt aan het eind op een groene plaat, al twintig jaar door dezelfde familie gerund, en het terras kijkt recht omhoog naar de wand van de Cima Canali.

De slotdag vraagt om een lange klim en betaalt hem dubbel terug. Door het brede Coro-dal stijgt het pad urenlang gestaag, met de wanden van de zuidelijke Pale die langzaam voorbijgaan, tot de Passo Canali openvalt aan de oostelijke rand van het plateau. Vanaf de pass gaat het uitzicht alle kanten op: de hele ronde die je wandelde, de diepe dalen van Primiero onder je en bij helder weer de keten van de Marmolada in de verte. Daarna is het een makkelijke wandeling over het plateau terug naar Rifugio Rosetta, en de kabelbaan brengt je naar beneden naar San Martino, door het dennenbos waar alles begon.