Dutch Mountain Trail

Nederland heeft geen bergen. De Dutch Mountain Trail is ontstaan als antwoord daarop. In 2020, bij de tiende editie van het Dutch Mountain Film Festival, tekenden de makers in Limburg een wandelroute uit over de heuvels van Zuid-Limburg, naar voorbeeld van de klassieke bergroutes in de Alpen. Ze wilden weten of je door Nederland kunt wandelen alsof het een bergtour is. Vier dagen en 2.000 hoogtemeters later luidt het antwoord: ja, met klimmen, dalen en vergezichten die je nergens anders in het land vindt.

De trail verbindt de Seven Summits, de zeven toppen waar het berggevoel het sterkst is, en elke klim heeft een eigen karakter. De Wilhelminaberg is niet eens een echte berg: het is een steenberg van de mijnen van Landgraaf. De Schneeberg verheft zich boven Duits grondgebied, vernoemd naar de witte kalkbodem, en de bossen eromheen worden nog bewaakt door betonnen Drakentanden van de Siegfriedlinie. De Gulperberg heeft een Mariabeeld en een beruchte helling waar fietsers bikkelen tot de top, de Hakkenberg ligt stil op de Belgische grens, en de laatste top, D'n Observant boven Maastricht, is een kunstmatige uitkijkheuvel in een oude mergelgroeve. En de Vaalserberg, met 322 meter het hoogste punt van Nederland en het drielandenpunt met Duitsland en België? Die ligt op de route, maar telt bewust niet mee als summit. Het berggevoel zit in de klim, vonden de makers, niet in een bordje.

Tussen de toppen door laat de trail zien wat Zuid-Limburg anders maakt dan de rest van het land: snelstromende beken in beukenbossen, de waterburcht Haus Heyden, wegkruisen en Mariakapelletjes op bijna elke kruising, holle wegen die meters diep in de löss zijn uitgesleten, wijngaardterrassen boven het Geuldal en weidse vergezichten over de dalen. De finish is het meest theatrale van alles: via de ENCI-groeve op de Sint Pietersberg, waar turquoise water tussen witte mergelwanden ligt, daalt de route af naar Maastricht.

Praktisch. De officiële indeling telt vier etappes van 23 tot 28 kilometer, van station Eygelshoven in Kerkrade naar station Maastricht. Veel wandelaars verdelen de route over vijf of zes dagen, met Vaals, Gulpen en Mheer als logische tussenovernachtingen. De eerste en de laatste etappe beginnen en eindigen op stations, en voor de tussenliggende overnachtingen liggen Vaals en Gulpen aan buslijnen, dus losse dagen lopen kan, al is niet elke stop per trein te bereiken. Op de heuvels is weinig horeca: neem proviand mee, en weet dat het pontje bij Eijsden over de Maas (april tot oktober) alleen contant geld accepteert; vaart deze niet, dan is er een officiële omleiding van acht kilometer. Het terrein is grotendeels onverhard en kan na regen zwaar zijn; wandelstokken helpen op de steile holle wegen. Overnachten kan van boerderij-B&B in de heuvels tot het volledige hotelaanbod van Maastricht. Boek op tijd voor september en oktober, als de beukenbossen op hun mooist zijn.