Ortler Höhenweg

De afdalingsdag, en degene die je de geschiedenis van de route in de eerste uren al meegeeft. Van de pas af over de oude Goldseeweg, langs de geschutsstellingen boven de Goldsee waar Oostenrijkse artillerie een eeuw geleden de rug bezat, en over de Dreisprachenspitze waar drie talen elkaar op één top ontmoeten. De Furkelhütte is een eerste koffiestop met de noordwand van de Ortler die de hele horizon vult. Daarna de lange afdaling langs de Valatscher boerderijen naar Stilfs, waar de dag in het dal eindigt met een koud glas Vinschgauer wijn.

De klimdag, en de grootste hoogtemeter van de route: 1.800 meter omhoog van de dalbodem naar de Düsseldorfer Hütte op 2.721 meter. Het pad verlaat de wijngaarden van Stilfs bij de Prader Schanze, volgt de beek langs de wanden van de Kesselkogel en gaat in lange haarspelden door het Zaytal omhoog. De hut verschijnt aan het einde van het dal als een rood punt onder de zwarte rots, en het avondlicht op de König Ortler vanaf het terras zorgt ervoor dat de benen de ochtend vergeten.

De bergkammendag, en steenbokkenland. Van de hut klimt het pad naar de Schaufelspitz voor een eerste blik terug op de Ortler, en daarna over het Madritschjoch op 3.123 meter, met de Madritschspitze naast je omhoog. Aan de andere kant kantelt het landschap het Martellertal in: het pad daalt langs het Bärenbad, waar een klein kneippbad met koud water je voeten en je humeur verfrist, en volgt de dalbodem naar de Zufallhütte, waarvan de keuken onder Ortler-wandelaars een terechte reputatie heeft.

De gletscherdag, en degene die van deze route een tocht voor ervaren bergwandelaars maakt. Het Martellertal uit, omhoog naar het Eisseepass op 3.150 meter waar de Langenferner de kom beneden vult met oud ijs, en dan op stijgijzers over de gletscher naar het Langenfernerjoch op 3.258 meter, het hoogste punt van de hele route. De oversteek is niet technisch zwaar maar wel echt ijs: ga vroeg terwijl de sneeuwbruggen nog dragen, lees de scheuren en neem een gids als het je eerste keer is. Aan de overkant wacht de Pizzini Hütte met een sauna, een onverwachte luxe op 2.706 meter.

De lange afdalingsdag, met eerst nog een pas: over het Passo Zebrù op 3.005 meter, waar het pad tussen de Cima Zebrù en de schouder van de Cevedale door glijdt. Daarna meer dan 2.300 meter naar beneden door het Zebrùdal, langs de hutten van de oude militaire weg, met de ijsmuren van de Zebrù-gletscher boven het pad hangend. Houd de ruggen in de gaten: dit dal is een van de beste plekken van de route voor steenbokken en, met wat geluk, een lammergier die in de thermiek cirkelt. Sant'Antonio verwelkomt je met dalwarmte en een fatsoenlijk Italiaans avondeten.

De daldag, en een ritme-wisseling: door boomgaarden en lariksbossen het Valdidentro in, langs de kerk van San Erasmo en de oude molenpaden, met de Fraele-torens die vanaf hun heuvel toekijken. De klim is constant maar nooit alpien, en de beloning komt in de late middag: de twee stuwmeren van Cancano, twee onwaarschijnlijk blauwe wateren op elkaar gestapeld in een boskom. De Ristoro Monte Scale staat naast de stuwdam, dus de dag eindigt met een koud drankje op een terras met uitzicht over de meren waar je net op afdaalde.

De terugkeerdag, en de laatste grote klim: 1.400 meter omhoog van de meren naar de pas, grotendeels door stille lariksbossen over de oude militaire weg, terwijl de route ver boven je zichzelf kruist. De laatste meters lopen langs de legendarische haarspelden van de pasweg, 48 bochten als een trappetjes gestapeld, terwijl de motoren beneden zich om het lint van asfalt slingeren. Boven ligt de hele rondgang aan je voeten: de Ortler achter je, de dalen die je doorkruiste tussenin, en het bord bij de Dreisprachenspitze dat er aan herinnert dat drie talen je passeerden.