Heidschnuckenweg Nordheide

Een opening zoals het hoort: vijftien minuten lopen vanaf het S-Bahnstation Fischbek en de Fischbeker Heide ligt voor je, een van de grootste heidevelden rondom Hamburg. De route slingert door het droge dal omhoog en omlaag, over zandpaden met heide aan weerszijden, met uitzicht richting de Elbe. Na het dal volgt bos: de Karlstein, een enorme zwerfkei in een donker beukenbos, de lichte open plek van de Doppelheide, en ten slotte de oude eikendorpen Langenrehm en Nenndorf waar de tijd langzamer lijkt te lopen. Buchholz wacht je aan het einde op met een terras in het centrum.

De dag met hemel en hel, allebei echt. Eerst de Höllenschlucht, een donker ingesneden droogdal waar de naam niet voor niets gekozen is; daarna beklim je de Brunsberg, met zijn 129 meter een van de hoogste heuvels van de Noordheide, waar de heide tot ver rondom te zien is en waar schapen grazen. Door het Büsenbachtal volg je een van de mooiste heidebeken van de regio, glashelder over zandbodems, langs de sprongen van de Pferdekopf-rotsen. In Handeloh is het station weer dichtbij: de Heidebahn rijdt hier.

Een dag van twee werelden. Eerst de lichte 'oerbos'-strook langs de Seeve: moerassige oevers, omgevallen bomen die blijven liggen, kikkers die wegspringen. Daarna de wijde Weseler Heide, waar het pad over een lage heuvelrug loopt met zicht over golven heide. In Wesel staat het Hexenhaus, een van de oudste boerderijen. Undeloh zelf is het heidedorp zoals op de foto's: rietgedekte huizen rond de bijna 800 jaar oude veldsteenkerk met houten klokkentoren. Het Heide-ErlebnisZentrum legt uit hoe deze hele landschap door mensen en schapen gevormd is.

De topper van de Noordheide. Door het zachte Radenbachtal naar Wilsede, het beroemdste heidedorp van Duitsland: autovrij, paardenkarren op de dorpsweg, een museumboerderij uit 1770. Vanuit Wilsede loont de korte omweg door de Totengrund, misschien wel het mooiste heidedal van de hele Lüneburger Heide, een kom van bloeiende heide die je van boven inloopt. Daarna de Wilseder Berg: met 169 meter het hoogste punt van de Noord-Duitse laagvlakte, met een vrijwel compleet 360-graden uitzicht over de heide. De afdaling naar Niederhaverbeck door het Haverbeek-dal is de finale die erbij hoort.

De stille dag. Vanuit het dal van de Haverbeeke de heide in, over het stuk land tussen Weser en Elbe - onzichtbaar, maar het water om je heen stroomt vanaf hier naar twee zeeën. Door het Wümmequell-moeras, waar een klein meer tussen de biezen oplicht, en door de jonge Behringer Heide, pas hersteld door bomen te kappen. De Brunau volgt je als klein riviertje naar de Brunausee, omgeven door elzen. Over de Borsteler Kuhlen, een ruige heideplek met jeneverbes, daal je uit in Bispingen, waar de Luhe door het dorp kabbelt.

De langste dag van de Noordheide, en een met veel water. Vanuit Bispingen langs de kleine Luhe en haar bronnengebied, dan het geheime Kreuzberg-heideveld, een voormalig militair terrein waar de heide terrein heeft terugveroverd en wandelaars zeldzaam zijn. Via het Böhmetal, met uitzichten vanaf de hoge oevers op de kronkelende rivier, en de Grundlose Kuhle, een donker, diep gat in het bos, bereik je Soltau. Wacht bij de markante fonteinen in het centrum: deze 'Spielestadt' neemt spellen serieus, met midden in de stad een spelletjesmuseum en een thermaalbad voor de vermoeide benen.