Rennsteig

De eerste dag begint meteen met het ritueel: pak je keitje uit de Werra bij Hörschel, kijk omhoog en begin aan de klim. Het pad slingert meteen flink door het Hörseldal omhoog, waarbij de Wartburg tussen de bomen opduikt bij de Wartburgblick-uitkijkpunten. Op de Großer Eichelberg opent het bos voor de eerste wijde blik terug richting Eisenach, en bij de Vachaer Stein markeert een obelisk een bergpas die al oud was toen Napoleon hem gebruikte. Aan het einde van de middag worden de kam zacht: de weiden van Ascherbrück, een eenzame brug, een Gasthaus, en je eerste dag witte R op zak.

De langste klim van de week staat vroeg op het programma: het pad duwt omhoog naar de Großer Inselsberg, 916 meter vrijstaande berg en het op een na hoogste punt van de Rennsteig, met een panorama waarbij je de kilometers vergeet. Beneden ligt Ruhla, het kleine horlogestadje, en de route rolt door jachtgebied langs de Dreiherrenstein am Glasbach, waar drie vorstendommen elkaar ooit raakten. De laatste kilometers dalen af naar de bergweiden van Ebertswiese, een groene kom waar de koeien nog tussen de hütten grazen en waar je met de schoenen uit in het gras je tweede dag afsluit.

Een zachtere dag, en een afwisselende. Het pad loopt langs de Spitterfall, de hoogste waterval van Thüringen, en klimt daarna rustig door de sparren naar de Krämerod, waar een uitkijktoren de omweg beloont met zicht over eindeloze boomtoppen. Dan verandert het landschap: loipen en wintersport verschijnen, en Oberhof kondigt zich aan, Duitslands langlaufhoofdstad. De etappe eindigt bij de Grenzadler, de ijzeren rijksarend die hier eeuwenlang de grens in de gaten hield, met de restaurants van de stad op korte afstand beneden.

De grote dag: het moment waarop de Rennsteig over het dak van het Thüringer Woud loopt. Langs de bergplanten van de Rennsteiggarten volgt het pad de hoge kam bij de Großer Beerberg, met 982 meter het hoogste punt van het gebergte, terwijl de Schneekopf met zijn toren net naast het pad ligt. Het hoogveen aan de voet van de Beerberg voelt ouder dan het bos eromheen. Na het stille Bahnhof Rennsteig houdt de Großer Dreiherrenstein op 838 meter het grensstenen-thema vast tot Neustadt am Rennsteig zijn pensions op de kam verzamelt.

De stille kilometers. Oostelijk van Neustadt wordt het drukte minder en loopt het pad door lang eenzaam bos richting Masserberg, waar de Rennsteigwarte-toren over het Schwarza-dal kijkt. Bij Goldisthal verstopt de berg een reus: een van de grootste pompaccumulatiecentrales van Europa, zo goed weggewerkt dat je er nooit naar omkijkt. De kam wordt breder, het bos maakt plaats voor de glasregio, en Neuhaus am Rennweg beloont de dag met een echt stadje, een Thüringse bratwurst en het Museum für Glaskunst.

De kortste etappe, en eentje met een wisseling van stemming. Het pad verlaat de glasstad door rustig sparrenbos, passeert Ernstthal am Rennsteig en klimt langzaam naar de Kalte Küche, een kale plek op de kam waar de wind al vertelt dat het Frankenwald komt. Dan de grens: het pad steekt van Thüringen naar Beieren over, de grens ligt precies op de kam, en het bos verandert mee. Steinbach am Wald houdt zijn hotel en gastenkamers vlak bij waar de witte R de kam kruist, met het eerste echte Frankische diner van de week.

De laatste dag loopt door geschiedenis van een andere soort: decennialang was dit de binnen-Duitse grenszone, en het pad volgt oude patrouillewegen door een corridor waar het bos tussen de hekken verwilderd groeide. Daarna wordt het lichter: de Kulmberg op 726 meter, hoogveenlicht, en de lange afdaling naar de Saale. Bij Blankenstein eindigt het pad op de Selbitzbrug, de Rennsteig-Brunnen wacht op je keitje uit de Werra, en de rivier neemt het in ontvangst met het geluid van een afgeronde week lopen.