Rothaarsteig

De zwaarste dag komt meteen, en hij begint als een statement. Uit Brilon, het stadje dat zich boshoofdstad van Duitsland noemt, klimt het pad de Borberg op met het eerste weidse uitzicht, vindt de Möhnebron op de Poppenberg en loopt door het Bürgerwald, boom voor boom heraangeplant nadat storm Kyrill het platwalfde. Dan de Ginsterköpfe, een steil, luchtig stuk rots en brem met de Bruchhauser Steinen in zicht: vier vulkanische rotstorens die boven het bos zweven en met elke stap groter worden. Voorbij het kunstwerk Feuereiche bereikt het pad hun voet, kruist de Richtplatz waar middeleeuwse rechtbanken zaten en daalt via het gele toegangspad Willingen in.

Het dak van Nordrhein-Westfalen, en daarna gaat de lucht open. Vanaf de Richtplatz steekt het pad de Langenberg over, met 843 meter het hoogste punt van de hele deelstaat, en loopt de open Niedersfelder Hochheide in: kilometers golvende heide waar de wind het enige geluid is en de bloei in de nazomer paars wordt. Voorbij de bron van de Ruhr, het onopvallende stroompje dat het Ruhrgebiet zijn naam gaf, volgt de route de middeleeuwse Heidenstraße naar Winterberg, het skidorp in het dal waarvan de kerktoren na dagen bos plotseling als een grote stad voelt.

Een dag met twee beroemde gezichten. Het pad wijst meteen naar de schans St. Georg, de winterkathedraal van Winterberg, en klimt dan door bos en heide naar de Kahler Asten, de bekendste berg van het Rothaarsteig: kaal, door de wind gekamd en met een rondom-zicht van 360 graden waar weerknden dol op zijn; het weerstation meet hier de regen van het Sauerland voor heel het land. Omlaag door de gehuchten Lenneplätze en Langewiese, en achter de Heidenstock verlaat de route de rug voor de dalvariant naar Schanze, aan de voet van de hellingen.

De dag van de twee varianten, en beide zijn de omweg waard. De kamroute buigt aan op de WaldSkulpturenWeg, waar grote kunstwerken tussen de bomen staan en een wiegende hangbrug een bosgulbreedte overbrugt; de dalroute daalt door het kloofachtige Grubental naar Latrop, stil en groen. Ze komen bij de Millionenbank weer samen en klimmen over de Heidkopf naar Jagdhaus, om daarna over de open rug naar de Rhein-Weser-Turm te lopen, waar je aan de voet van de toren slaapt en met één voet in het stroomgebied van de Rijn en één in dat van de Weser kunt staan.

Een korte, open dag met één groot thema: water. Meteen na de toren daalt het pad het Schwarzbachtal in, een breed, stil dal waar de beek nog natuurlijk slingert tussen elzen en weiden, zeldzame planten de oevers bepalen en de enige agenda die van de rivier is. Kilometerslang volgt het pad het water voordat het rustig uitklimt naar de Ginsberger Heide, een hoogplateau met heidezichten, een hotelterras en de avondzon voor jezelf.

De bronnen-dag, en het voelt als rivieren verzamelen. Eerst de Ginsburg-toren boven Hilchenbach, dan het plateau van de Giller met zijn uitkijktoren, en daarna het bronnenland: veenlanden langs de jonge Eder, de oude handelsroute Kohlenstraße naar Benfe en de netjes omlijste Siegquelle. Nog drie kilometer en de Lahnbron verschijnt met zijn stenen fontein, het eindpunt van de dag bij het Forsthaus, waar wildgerechten en stille kamers wachten. Drie rivieren begonnen hier vandaag, en jij dronk van hun begin.

Een stille bosdag langs de waterverhalen. Langs een klein boskerkhof bereikt het pad de Ilsequelle, een geneeskrachtige bron die al sinds de middeleeuwen bekend is, en klimt dan de Jagdberg op. De Haincher Höhe volgt de historische Eisenstraße, de oude ijzerhandelroute waarvan het middeleeuwse steenplaveisel op sommige plekken nog opduikt, en na de Dillbron komt het pad aan op het platform Nase im Wind, een dramatisch uitzichtpunt dat letterlijk in de wind staat, voordat het afdaalt naar Wilgersdorf voor de nacht.

De slotdag begint met de Wilgersdorfer Haubergspfad, een openluchtles in het traditionele hakhoutbeheer dat deze bossen eeuwenlang vormde. Het pad splitst in een Westerwald- en een Dillvariant; de Dillroute passeert de Lucaseiche, een eik met een stam van 3,85 meter, en het Forsthaus Steinbach voor de afdaling naar het Dilldal. Eén laatste klim naar de Westerwaldblick, over de Galgenberg, en de Bismarcktempel verschijnt boven Dillenburg: daarna daalt het pad door de oude stad naar het eindportaal bij de Hofgarten, met de Wilhelmsturm, toren van het Huis van Oranje, die toekijkt over het einde van de week.