Schluchtensteig

Het avontuur begint rustig: langs de rails van de museumlijn Sauschwänzlebahn, alsof de trein je de weg wil wijzen. Daarna wordt het dal smaller en beginnen de Wutachflühen, kalkwanden die tot 85 meter boven het pad uitstijgen, met varens die uit de rotswanden druppelen en licht dat de bodem nauwelijks raakt. Langs een tufgrot, de ruïne van Blumegg en een oude watermolen klim je uit de kloof, en de Buchberg geeft je een eerste breed uitzicht terug over het land dat je net doorkruiste.

De kloofdag, en degene waar mensen het over blijven hebben. Naar beneden door de Schleifenbachkloof, daarna de Wutach in: paden die met touwen tegen de rots zijn gespannen, de Tanneggerwaterval die brullend het dal in stuikt en dat vreemde moment waarop de jonge rivier gewoon wegloopt in haar eigen grindbed, droog. De ruïne van Neu-Tannegg bewaakt de samenvloeiing; een korte omweg door de wilde Lotenbachkloof is elke stap waard. De dag eindigt diep in het bos bij Schattenmühle, waar het gasthuis kloofwandelaars al generaties lang voedt.

Uit de kloof en het hoge bos in, maar niet uit de drama: het pad passeert de legendarische burchtplaats Räuberschlössle en het oude waterkrachtstation van Stallegg voordat de rotsen Rechenfelsen en Höllochfelsen de Haslachkloof kaderen, een van de stilste hoeken van de hele route. Via Lenzkirch en het veenlandschap van het Schwendital bereik je het open water van de Schluchsee, waar de eerste meerterrassen door de bomen opduiken.

Een dag van grote vergezichten na de krappe kloven. Boven het grootste meer van het Zwarte Woud klimt het pad naar de Bildstein, waar de hele Schluchsee aan je voeten ligt, en verder over de open hoogten van het Krummenkreuz. Daarna sluit het bos zich weer en daalt de route de donkere Windbergkloof in, koel en mosrijk zelfs in de zomer. Onderaan eindigt de dag met een aankomst weinig etappeplaatsen kunnen evenaren: de enorme neoklassieke koepel van de abdijkerk van St. Blasien boven het plein.

De Hotzenwald-dag: hoog, open en verrassend zacht. De route kruist hoogveen en hoge weiden waar je bij helder weer de complete sneeuwlijn van de Alpen aan de horizon ziet, een gezicht dat niemand bij het Zwarte Woud inschat tot je het zelf ziet. Bij de oude vloeispaatmijn van Gottesehre kun je een toegankelijke mijnstolling in en ontdekken waarom dit stille plateau ooit werd doorgraven. De uitkijktoren op de Lehenkopf geeft het panorama een laatste draai voor de lange, lichte afdaling naar Todtmoos.

De langste dag en het wildste slot. De Wehra heeft onder Todtmoos haar eigen stille kloof gesneden, mosrijk, schaduwrijk en vaak helemaal voor jou, voordat het pad over de Bötzberg de laatste akte in duikt: de Wehraschlucht, waar de rivier over rotsstappen en stroomversnellingen naar de Rijnvlakte valt. Een laatste uitzichtpunt bij de Bärenfels, dan opent het dal en eindigt de wandeling in Wehr, in de schaduw van de oude kloostermuren. Zes dagen kloven, gedaan.