Tour du Mont Blanc

De tocht begint zachtjes. Met de gondel omhoog naar het Bellevue-balkon, of te voet door het bos, en daarna dwars over de flank, met de hangende gletsjerbrug van Bionnassay links van je. Via het pelgrimpad van Notre-Dame de la Gorge loop je het dal in en eindig je in Les Contamines, een echt bergdorp waar het terras om vier uur al vol zit.

Vandaag de eerste pas. Eerst de Col du Bonhomme, daarna de Croix du Bonhomme op 2.412 meter, met de Refuge de la Balme precies op het punt waar je denkt: genoeg geklommen. Daarna volgt een lange afdaling het Chapieuxdal in, waar de weg ophoudt. Alleen nog hutten, schapen en een beek die je de hele nacht hoort.

Een korte dag met een grote grens. Je volgt het dal omhoog naar de Col de la Seigne op 2.516 meter, langs de kaasboerderij van Ville des Glaciers waar de beaufort rijpt. Boven op de pas begint Italië, en de Glacier de Miage ligt eronder alsof iemand hem daar heeft neergelegd.

Vandaag staat bijna alles in het teken van afdalen. Langs het Lac Combal en het steenpuin van de Miage-gletsjer, door het bos, langs een kapel die tussen de morenen is blijven staan, en zo het Val Veny uit naar Courmayeur. Daar wachten espresso, geklinkerde straatjes en een stoel die eindelijk weer normaal aanvoelt.

Buiten Courmayeur omhoog door het bos naar het balkon van Rifugio Bertone, en dan het mooiste uur van de dag: een hoge traverse met het hele Mont Blanc-massief schuin boven je. De rit eindigt bij de hut van Walter Bonatti, met het terras naar de Grandes Jorasses gericht.

De dag van de Grand Col Ferret. Italië loopt hier gewoon af: een laatste stuk Val Ferret, de oude hut van McNair-Erna, en boven op de pas op 2.537 meter sta je opeens in Zwitserland. De afdaling door het lariksbos naar La Fouly is lang, maar het dorp is klein en de camping is groot.

De rustdag in vermomming. Je loopt door een dal waar de dorpen versierd lijken: geraniums, waterfonteintjes, houtstapels tot aan de nok. Over de Forgelet-rug en dan omlaag naar Champex-Lac, waar het meer en de dennen je even doen geloven dat je in Canada bent. Alleen de beren ontbreken.

De Bovine-dag, en de rustige. Door het bos omhoog naar het hoogalp van Bovine op 1.987 meter, met de hele Rhônevallei beneden en de Grand Combin aan de horizon. Over de Collet de Portalo (2.049 m) daal je langs het Chalet de la Giète naar de Col de la Forclaz en verder naar Trient. De standaardroute ruilt de steenslag van de Fenêtre d'Arpette in voor een balkonwandeling met het wijdste uitzicht van de hele tocht.

Terug naar Frankrijk: een gestage klim over de Herbageres en de Col des Posettes op 1.997 meter, met de aiguillenrij van Chamonix die achter je opdoemt, en daarna de afdaling naar de Col des Montets op 1.461 meter, pal op de Zwitserse grens. Een kalme dag na de grote passen, met het panorama van de Argentière-gletsjer aan de overkant, en de poort terug het Chamonixdal in.

De merendag: langs Tré-le-Champ en via de ladders naast de Aiguillette d'Argentière omhoog naar de Lacs des Chéserys en het Lac Blanc op 2.352 meter, waar het hele Mont Blancmassief ondersteboven in het water ligt, en vandaan naar de Refuge de la Flégère. Kort op papier, maar duizend meter klimmen; het meer is de beloning die niemand maar één keer fotografeert.

Het laatste balkon en daarna het afscheid. Vanaf Flégère over de richel van de Col de Brevent, en dan de lange bosafdaling naar Les Houches, waar het 164 kilometer geleden is dat je hier vertrok. Koffie op het plein, en één keer omkijken naar de berg.